SANATLAR
Bir Ozashikinin İçinde: Dans, Müzik, Oyunlar
Dans, shamisen, iğneleyici küçük şarkılar ve kaybedeceğiniz içki oyunları — bir geiko ve maiko özel bir ziyafet boyunca gerçekte neler sergiler ve bu neden bu kadar zordur.
Check dates and availability ↗Bir maikonun masaya getirebileceği birkaç oyun
| Oyun | Nasıl oynanır |
|---|---|
| Konpira fune-fune | Bir el, bir şarkıyla uyumlu olarak bir nesneyi kapar ya da bırakır; ritmi kaçırırsanız içersiniz. |
| Tora tora (kitsune-ken) | Bir paravanın karşısında tüm vücutla oynanan taş-kağıt-makas: avcı, kaplan ve yaşlı kadın. |
| Tōsenkyō | Oyuncular açık bir yelpazeyi bir sehpa üzerindeki küçük bir hedefe fırlatır, puan yelpazenin düşme şekline göre belirlenir. |
Her şeyin merkezindeki ziyafet
Bir ozashiki, etkinliğin kendisidir — geiko ve maikoların küçük bir misafir grubunu eğlendirmek için tatami döşeli bir odada bir partiye katılması. Bu, mesleğin atan kalbidir; kadınların eğitim aldığı her şey burada harcanmak üzere vardır. Oda sessiz ve yakındır, alçak bir masada birkaç misafir bulunur ve eğlence uzak bir sahnede değil, kol mesafesinde açılır. Bu süreçte önünüze gelen şey, klasik Japon sahne sanatının sıkıştırılmış bir örneğidir: dans, canlı müzik, şarkı ve oyunlar; karanlıktan izlenen bir gösteri olarak değil, içinde bulunduğunuz ve zaman zaman sizin de dahil edildiğiniz bir şey olarak sunulur.
Dans
Dans, maiko ve geikonun temel sanatıdır ve Gion Kobu'da bu, tutumluluğu ve kısıtlılığıyla bilinen; baş eğiminin ya da yelpaze dönüşünün, daha geniş bir tarzın açıkça ifade edeceği duyguyu taşıdığı bir okul olan Inoue tarzında kyomai anlamına gelir. Dansçı, shamisen ve şarkı eşliğinde sıkça küçük bir mevsimlik hikaye anlatarak performans sergiler: kiraz çiçeği, bir sonbahar ayı, bir sevgilinin mektubu. Yelpazeyi ve elleri izleyin; her şey neredeyse orada gerçekleşir. Farklı bölgeler farklı okulları benimser — Gion Kobu kendi Inoue'sini, diğerleri Wakayagi, Onoe ya da Hanayagi hatlarını — ama ortak nitelik yakınlıktır. İki metre uzaklıkta, en küçük hareket bile okunur ve bu durgunluğun ardındaki disiplin yıllar süren bir çalışmanın ürünüdür.
Shamisen, davullar ve şarkı
Bir ozashikide kadınlar iki role ayrılır. Tachikata, genellikle daha genç kadınlar ve maikolardan oluşan dansçılardır; jikata ise genellikle danstan çalmaya geçmiş daha yaşlı geikolardan oluşan oturan müzisyenlerdir. Ana çalgı, büyük bir mızrapla çalınan, kuru, vurmalı sesiyle odaya hakim olan üç telli bir lavta olan shamisendir. Etrafında omuzda tutulan küçük el davulları — kotsuzumi —, bir flüt ve her şeyden önce şarkı bulunabilir. Tam anlamıyla 'küçük şarkılar' olan kouta, ozashikinin imzasıdır: aşk ve mevsimler üzerine kısa, iğneleyici, çoğunlukla tatlı-acı parçalar; bir konser salonunun asla yeniden üretemeyeceği şekilde yakından ve amplifikasyonsuz söylenir.
Salon oyunları
İlk kez gelen misafirleri en çok şaşırtan kısım, ozashiki asobi olarak bilinen oyunlardır ve bunlar sahte değil, gerçekten oynanır. Çoğu, basit bir bahisle hızlı ritim ya da refleks yarışmalarıdır: kaybeden içer. Konpira fune-fune'de bir el, söylenen bir melodiyle uyumlu olarak masadaki küçük bir nesneyi kapıp bırakır; birisi hata yapana kadar gittikçe hızlanır. Bazen kitsune-ken olarak da adlandırılan tora tora, bir paravanın arkasından tüm vücutla canlandırılan taş-kağıt-makastır: avcı kaplanı yener, kaplan yaşlı kadını yener ve yaşlı kadın avcıyı yener. Bir maiko sizi neşeyle ve tekrar tekrar yenecektir, çünkü o her gece oynar, siz oynamazsınız.
Neden göründüğünden daha zor
Kolaylık, asıl başarıdır. Bir maiko, dansı nefes almak kadar doğal, oyunları da tesadüfen içine düştüğü bir eğlence gibi gösterir; ama ikisinin de arkasında bölgenin kendi okulunda yıllarca süren günlük dersler, titiz öğretmenlerden gelen düzeltmeler ve parça parça ezberlenmiş bir repertuvar yatar. Sanat aynı zamanda bilinçli olarak geçicidir: hiçbir iki ozashiki birbirinin aynısı değildir, hiçbir şey kayıt altına alınmaz ve akşam yalnızca odadaki insanlar için var olur. Bunun sinemaya ya da sahneye hiçbir zaman iyi aktarılamamasının nedeninin bir parçası da budur. Bir şarkının sözlerini ya da bir oyunun kurallarını yakalayan bir tercümanla yakından görüldüğünde, bir gösteri olmaktan çıkar ve her zaman olması gereken şeye dönüşür — alışılmadık derecede usta bir tür eşlik.